De Pen | Henk Vermeulen

De toekomst komt van opzij

Op het Mobile World Congress zag ik eerder dit jaar een stand over grafeen. Ik had daar nog nooit over gehoord. Grafeen is een onzichtbaar, supersterk materiaal waarvoor in 2010 de Nobelprijs werd uitgereikt. Toepassingen waaraan men werkt zijn een oprolbaar computerscherm, een onzichtbare televisie op ruiten/kleding etc. Als een extra laag op de werkelijkheid. 

Er was op de beurs ook een stand met kleding die via elektronica en het samentrekken van de vezels in de kleding, je houding kan corrigeren. Allemaal superinteressant, maar ver weg van de interieurbranche. Het was niet voor niets een beurs voor mobiele techniek. Of toch niet?

Denk er eens over na. Objecten, muren, ruiten die allerlei vormen, kleuren en afbeeldingen kunnen aannemen. Door een druk op een knop. Of uit zichzelf. Afhankelijk van de temperatuur, het licht, of misschien wel een geautomatiseerde trendanalyse van stylinginformatie op het internet.

De vraag is of we zien wat er op ons afkomt, uit andere branches, van opzij. Zien we wat er gebeurt of draaien we rond in ons eigen wereldje. In onze inner circles. Op de gebaande paden die we kennen. Met de succesformule die ook bij onze vorige klant zo goed werkte?

Weet u nog hoe het Kodak is vergaan? De gewezen fotogigant was zo naar binnen gekeerd dat het helemaal vergat te (willen) ontdekken wat er gebeurde. Ze hadden geen flauw benul dat digitale fotografie in opkomst was en dat het fotorolletje een stille dood zou sterven. Het is hét ultieme en meest bekende voorbeeld van een organisatie die de vrije geest had verloren.

Precies daar zit mijn punt
Elke dag heb ik te maken met zeer gedreven studenten. Maar ook mensen die al in het vak werken en die een volwaardige opleiding in deeltijd volgen. Wij stimuleren hen vrij te denken en nieuwe wegen en aanpakken te ontdekken.  Als onze studenten projecten voor het bedrijfsleven uitvoeren, hoor ik steevast hoe verrast die bedrijven zijn over de diversiteit en de kwaliteit van de oplossingen. Heel andere oplossingen dan ze zelf van te voren hadden bedacht.

Waar ik bang voor ben is dat al die jonge creatieve talenten hun potentie en energie verliezen als ze – na hun carrière op school – de stap maken naar het bedrijfsleven. Ze worden dan ongemerkt onderdeel van de standaardprocessen. Van de bestaande succesvolle oplossingen. Van het ‘zo doen we dat hier’. 

Maar, beste ondernemers en werkgevers in het bedrijfsleven…. Waarom?
Is er mogelijk ook bij u in de organisatie een cultuur waarbinnen het té vaak oké is om in het eigen kringetje te blijven? In het ‘zo doen we dat hier’. Wordt er nog vrij gedacht? Realiseert u zich dat het mooiste misschien wel van buiten komt, als inspiratie voor uw eigen continuïteit? Inderdaad ja, van opzij. Als uw organisatie wend- en weerbaar moet blijven, zult ook u aan de slag moeten. Stel u open voor de buitenwereld. Vaar niet blind op alles wat gebeurt in de eigen sector. Kijk eens om de hoek of in de andere straat. En maak gebruik van die jonge hongerige ambitieuze en gedreven studenten.

Koester en organiseer de vrije geest. Vandaag nog.

De Pen wordt doorgegeven aan Erik van Groeningen.    

Henk Vermeulen
Henk Vermeulen, Voorzitter van het College van Bestuur van Nimeto Utrecht. Vakschool van creatieve ruimtemakers.

Beeld: Jerry Helmers